Pajenn:Riou - Prometheus ereet.djvu/3

Eus Wikimammenn
Sauter à la navigation Sauter à la recherche
Gwiriekaet eo bet ar bajenn-mañ


An heol a bar war leurenn ar sal. Hogen, difenn a zo dezhañ sevel ; ne welo mui lagad an heol. A-boan ma klev ar mor ; ne welo mui mousc’hoarzh diniver an tonnoù.


« …ma ne glevi mouezh, ma ne weli dremm gour ebet, ma kolli flourenn da groc’hen… »


Digeriñ a ra ul lizher. Emañ e geneiled o c’hortoz skeudennoù Prometheus.

Echu int. Emañ aze, war an daol-noz, ar c’hoadoù engravet enno an Titan ereet.

Eñ avat, gant e gontell, o foeltras unan hag unan, hag en em lakaas da engraviñ, war an tu gin anezho, engravadurioù all.


« …ma ne glevi mouezh, ma ne weli dremm gour ebet, ma kolli flourenn da groc’hen… »


Ur mouch-avel a bourmen frondoù tomm ar maezioù en-dro d’ar gweleoù gwenn. Ar menezioù heoliet a zo seder. Delioù ledan ar maiz a c’hlaz an diribinoù. An oabl-hañv a zo re skedus evit e zaoulagad kizidik. An aer a zo ken boull ha ken sklintin, ma klev du-hont, pell, pell, mouezhioù lirzhin o c’hervel. Ur gup a c’hournij. Spurmantiñ a ra, war an uhel, takadoù gwenn : deñved dieub noz ha deiz, o vevañ el laezioù.


Deizioù a dremenas, ha nozioù kenedus. Edo peurechu an engravadurioù.


« Kresket en deus danvez mab-den. »