Pajenn:Riou - An ti satanazet.djvu/97

Eus Wikimammenn
Sauter à la navigation Sauter à la recherche
Gwiriekaet eo bet ar bajenn-mañ
96
AN TI SATANAZET

chom ket ar roeñv en dour !… Hola ! paotr, n’out ket barrek war ar vicher. »

— « N’on ket barrek ? Kement-se, n’eo ket ur fri lous eveldoc’h a zesko din ur vicher bennak ! »

— « Dalc’h ’ta, neuze !… Dalc’h ’ta, neuze !… »

Ha Lom a roeñve, ar pezh ma c’halle.

Hag ar mevel bihan a c’hoarzhe muioc’h c’hoazh.

Hag ar vag a rede buan d’an traoñ.

Lom a oa ur c’hwezenn gaer war e dal…

— « Degas amañ ar roeñv ! » eme ar mousig, « rak re bell eo aet ar vag ha poent eo din mont da reiñ kerc’h d’ar c’hezeg. »

Lom a roas dezhañ ar roeñv a galon vat.

— « Ar Job-se n’eo nemet ur genaoueg, » emezañ.

— « Job ? » a c’houlennas an treizhour bihan.

— « Ya ! ya ! ur Job all ; n’eo ket te an hini eo. »

Ar vag a bigne d’al laez, bravik, bravik, a-enep tizh an dour.

— « Ya, ur genaoueg eus ar re vrasañ, » a soñje Lom. « Mar kav dezhañ emaon o vont da furchal goueled ar stêr war ur vag ken dañjerus ! Mes gwelout a rin bremaik penaos en em denno eñ e-unan gant e hini. »

— « Dal ! paotrig, daou wenneg nevez-flamm. »

Lom a chomas ur pennadig a-sav war ribl ar stêr, hep fiñval, hep lavarout ur gomz, ha troet e zaoulagad war-du Kiouidig. Gwelout a rae mestr an ti o vont hag o tont er porzh hag e-tal ar bernioù plouz.