Mont d’an endalc’had

Pajenn:Le Jean - Breiz, 1867.djvu/7

Eus Wikimammenn
Kadarnaet eo bet ar bajenn-mañ
138
JEAN-MARIE LE JEAN



« Dre ma ioul[1] ec’h ounn staget : tavomp war gement-se…
Mar-d-eo kaled ma douar, me zo kaled ive !
Envor ma sked tremenet a vo ato em fenn,
Ha d’ezhan em euz miret eur c’hleze, eunn delenn ».


Gwengam, e viz Ebrel 1867.
  1. Cette affirmation singulière, chère à l’amour-propre de certains Bretons, n’est nullement conforme à la réalité historique. On sait que la Bretagne ne renonça à son indépendance, que contrainte et forcée. Après la défaite de Saint-Aubin-du-Cormier, « en 1488, — dit très justement un de nos historiens nationaux, — la Bretagne se trouvait dans l’alternative d’une extermination complète ou de son union à la France ». (Pitre Chevalier : La Bretagne ancienne et moderne, p. 533).