Pajenn:Riou - ar goulenn.djvu/7

Eus Wikimammenn
Sauter à la navigation Sauter à la recherche
Gwiriekaet eo bet ar bajenn-mañ


ur wezenn. Pa zegouezhas an den en e gichen, en em ziskoachas trumm.

— Te, amañ, d’ar mare-mañ ? a lavaras dezhañ Lorañs ar Gerdevez.

— Me eo Izidor Lanuzel, eus Kerevel, a voe hopet dezhañ.

— Gouzout a ran. Ha n’eo ket skornet c’hoazh da benn a-dreñv war ar c’hlazenn c’hleb ?

— Me eo Izidor Lanuzel, a hopas ar paotr evit an eil gwech.

Lorañs ar Gerdevez a droas kein evit kemer gwenodenn ar Gili.

— Lorañs !… a hopas Izidor, dianket.

Mab-kaer ar Gili a zistroas. Kerkent avat, e kouezhas a-c’hin, e-harz ar wezenn-bupli, faoutet e benn gant un taol keuneudenn.


Izidor a sammas ar c’horf semplet hag a vannas anezhañ er stêr.

Dre ma heulie gwenodenn ar Gili, e skeudenn a gerzhe dirazañ war al letonenn, ha boud ar skluz a leunias an noz difiñv. Dindan ar saprennoù e chomas a-sav… Klevet en doa, souezhet, tost dezhañ, evel trouz ur vilin o vont en-dro. Selaou a reas… Ne oa nemet lammoù e galon en e greiz.

Treiñ a reas e porzh ar Gili. Ne oa ket aet c’hoazh an dud da gousket, rak er gegin e oa goulou war enaou. Teurel a reas ur sell dre ar prenestr. Mari a oa e-tal an tan, o vorediñ.

Hep goulenn digor e reas ur vountadenn d’an nor.

— Diwezhat emaout o tont, eme ar wreg yaouank.

— Me eo ! a lavaras Izidor.

— Te amañ, Izidor, d’ar mare-mañ eus an noz ?

— Me amañ, d’ar mare-mañ eus an noz…