Ar gambr-annez e ti eun toer diwar ar maez. A-gleiz eun nor o skei war ar straed, hag eur prenestr. A-zehou, eun nor all. E goueled al leurenn, binviou a bep seurt eus micher Domaz, ha dreist-holl kerdin a-ispilh ouz ar voger. Kempennet e vo an annezadur evel a garor, — pe hervez ar c’hiz koz : eur siminal bras tumennek, eul listrier skultet, eun daol hir e prenn fetis, — pe hervez ar c’hiz nevez : eur fornez, eur bufed prenn gwerniset, eun daol grenn goloet gant eul lien koaret. Ne vern pe c’hiz, e vo eun armel vras er goueled.
Pa sav ar ouel, emañ Tomaz en e goazez dirak an daol, oc’h echui e adverenn bara hag amann. Elen, en he sav, a spi outañ, hep pasianted, anat eo. A-daol-trumm, e tenn an asiedad amann diwar an daol.
- TOMAZ
E, gortoz c’hoaz ma ’m bezo eur begad amann c’hoaz, ’vit peurzebri va bara ! Na petra ’ta ! N’eus pres ebet ! An tren a ya kuit da c’houec’h eur, ha peder a zo o paouez seni !
- ELEN, ken beo ma werz he goanag.
Mont a ri da Vrest henoz ?
- TOMAZ, goapaüs.
Ne din ket, feiz nann ! D’ober petra ez afen da gêr d’an eur-se ? Al labour noz, evit an dud yaouank eo ez eo mat. ’Met pa ’m eus gwelet kement a vall ganez, me ’ gave d’in ez oas, te, evit kemerout an tren.
- ELEN, nec’h en he mouez.
Peseurt istor eo hounnez adarre ?
