Pajenn:Malmanche - Ar Baganiz, 1931.djvu/81

82

n’oa ket kalz a dalvoudegez ;
d’ar-benn an heritaj james
ne vo savet kontesterez.
Mab ar roue avat, setu eun afer
heg a dalv ar boan da vont d’an noter.
Em feiz, pa sellan mat ouzin,
a enoriou me am c’hav din.
Bras oun va ment ha brao va min,
hag evel pep aotrou ’m eus-me,
ibil a-raok ha toull a-dre.
Graet ar stal ! Ar skrid ’zo timbret,
deiziet, sinet, añrejistret,
ha gant va daou veilh-dourn setu-heñ kontrolet !
A vouez uhel, en eur zistaga.
Me ’zo ar prins Alan, e vab d’ar roue Mizer.
Evel e wir bennhêr tro-war-dro em anver.
’N eur seni va zrompilh pa ’z an dre ar ruiou,
ar merc’hed a zered en eur grial « Pilhou ».
Va loen ’zo a ouenn vat ha n’en deus ket e bar,
e-barz an holl gontre, ken hir m’eo e ziskouarn.
Evel deiziou d’ar bloaz dilhadou a zo d’in ;
ken brao int-i avat, m’o gwiskan en tu gin.
Peziou arc’hant am eus, peziou aour d’ober teil,
mes eur c’hoz wenneg toull ’zo gwelloc’h em godell.
Pa vez naon ganin-me, n’em eus nemet paouez,
ha war eun doubier c’hlas e farder va banvez :
lostou kaol da frikod ha panez da gig rost,
hag ar c’hlered a verv e-barz ar feunteun dost.
Pa vo marvet va zad, ha d’am zro pa vin roue,
e-barz va Farlamant e rin al lezenn-se :
diwar goust e velif pep marc’hadour pilhou