Pajenn:Malmanche - Ar Baganiz, 1931.djvu/49

49

FANT
Ket ! Ene eur plac’h n’eo ket maen !
Mes, graet a baper fin eur c’haer a levr
a weler ennañ an neñv hag ar mor
ha kement labous ha kement fleurenn…
Outañ mar stokez tamm, setu an traou taolet…
Ne chom ennañ ’met eur sparfell,
eur pikol labous du o stlaka e eskell,
kollet, follet ha dirollet !

GOULC’HEN, en eur c’hoarzin forz.
Ac’hanta kenavo, diou vamm an Anaon.
Me ’ya bremañ d’ar gêr, rak me ’m eus naon.
Mont a ra kuit.

FANT
Fall eo-heñ. Fall int holl… Ya drouk !
O Del, me ’garfe ’teufes d’am ambroug
pell diouz an dud, pell diouz ar bourk !
Kuzulik.
War an traez du-hont ez eus eun iliz
ma ’z an enni da larout va fedenn bemdez,
eun iliz vras ma pedan enni dibreder,
hep aon rak ar sakrist hag an archer.
Eno bep mintin ’vez kanet
eun ofern evit ar Re Dremenet.
Ne weler nep beleg ; nemet an ostañsor
o sevel lugernus war eun aoter er mor.
Hennez ’zo eun ofis, kompren,
’vit an dud a beñse hepken.
Bez’ int holl aze war an aod,
daoulinet, ’n eur bedi devot…