An heol a oa splann ha sklêr, glaz a oa ar wezenn,
Hag an estig a gane bepred, flour ha laouen.
Dindan ar wezenn arre e oa Yvonaïg,
Mes, allaz ! en he c’hichen ’oa ma mignon Gabig.
Hag e lavare d’ezi, mar em eus klevet mad :
— « C’houi a zo plijadurez ma c’halon, ma lagad,
» Me am eus ti ha parkou, marc’h a buc’h hag eujenn,
» Ha Laouig n’en eus netra, zoken eur yarig wenn. »
O Doue ! pebeuz glac’har, ha pebeuz kalonad !
Me ’garrie beza marvet eno neuze timad !
Er sizun ma timezas ma dous Yvonaïg,
Em eus dilezet ma bro, klaonv braz ma c’halonig.
Me a zo brema soudard, ’barz en dalc’h ar Roue,
Pell eus ma Breiz, en Bro-C’hall, d’eoc’h holl bennoz Doue
Bennoz Doue d’eoc’h-hu holl, kenvroiz Breiz-Izel,
Allaz me n’ho kwelin mui, — aman ’vo red mervel !
