Hennen, ur è gein ur sahad,
E gasé guenéh d’er marhad,
Ha, hemb sellet a du erbet,
Pléget é ben, e ié pozet.
Jao en eutru, joéius, koutant,
E oé getou ur sam argant,
Hag è toug è sam présius,
E ben e saùé randonus,
En ur lakat è gloh bihan
De son doh é houg hemb dihan.
Mes chetu étal en deu lon
Dégoéhet ur vanden laeron.
Er rémen e oé guel geté kavet argant ;
Doh er Jao pinùikan aben um gemérant.
Trézet é gorv nezé get en tauleu koutel,
Er lon peur hantér-varù e goéh ar er bratel
Ean e lar én ur huanadein :
« D’er Jao aral e zou genein
« Ne vé groeit droug erbet,
« Ha me zou mé lahet ! »
— « Kansort, e reskond en aral,
« Liés mat é arriù er goal
« Get er ré saùet ihuél ;
« Guél é chom atau izèl.
« Pe vehéh het él-on Jao ur labourér doar,
« Ne veheh ket bremen é veruel get glahar. »
