tat ne hel ket. Strimpet é Kerbeboér pelloh. Met ur barrad hujaotereh e goéh ar é ziskoharn a ziabel.
« Darz ar darz ar er pen malùan mab-azen, é ben mordosek e rekezen bout bet flastret dehon aveit en diveboérein !
Nag émen éh ein mé breman de glask bled de zariù me haod ?
Merhat é chonj é vè gellet dariù kaod get ludu pé bouzél.
Tosteit duman, ma flastran deoh hou pen ioudek ; tosteit, men darz ! ma hou lahan get me astel, aveit déskein deoh émen é vè léh ur pochadig bled.
Hag en darzig ! oeit hoah mem blank geton…
Santéz Barban beniget ! na più e ziveboéro bikin er pen malùan ioudek ? O ! ret e vo dein er flastrein dehon get me astel. Hag éh an… »
Ha hi e zihujaotè de samedein héh astel ha d’obér un hetad d’hé mabig hemb disoh ag en derhel.
« Kerhet hui, me hani-mé, de glask pear blankad kafé fresk de davarn Marion er Bérous, aveit torrein séhed nou mammig, ha diféret dehi er sukrein gres. Tagein e hran get er séhed !…
— Nen dein ket.
— Kerhet-hui, me haerig ! Hui e zo hui menoñnig sontil é vam. Kerhet-hui hag é veet me haillig. O ! hennen e iei de davarn Marion de glask kafé fresk ha sukret gres de dorrein séhed é vammig peur.
7
