— Kant trugèré did, er ganiterù Oliù ; biskoah n’em behè mé, me unan, kavet kement a dreu. Kenevo ha deùeh mat did.
Ha Jannig tennet d’er gér, de zeuratat hé hafé. De gourz er goén, ne oè ket hoah deit de ben ag hé deuratéreh. Hag Iehann hé havè, un astel geti, é véskein hé hafé ar en tan, barh er bilig bugad.
Ha hi ha displéget dehon en doéréieu kleuet dehi d’héh anderùiad. Ha Iehann hag eilgonzet :
« Hui e hel turel hou kafé d’en huibed. Ne vreskenneint ket geton. Beboéret ur voéz alkent. Ne « zihanio » ket bikin ! »
Hag ean, goudé, gourigellet ur skudellad leah aveit é goén ha lézet é lod kafé get é Jannig hag é hoéreg léañnéz Mari-Jann.
Bamdé é huélè Iehann goalleu sord-sé pé é kleuè konz anehè ; bamdé é huélè treu é diegeh fondet, kalavet, dismantet. Kaer ha kaer dehon obér, truhekoh truhek éh è treu é diegeh. Un dé, doh en dilost hanù, ean oeit ha laret d’é veboéren :
« Jannig, me moézig peur, kleuet: nen da ket en treu ar uellat, barh én hon tiegeh. Deit é aveidomb er hourz de arboél ha de amerh. Mât e vehè demb-ni krog én hon koareiz abretoh er blé-man, eget er bléieu aral. Ne chom mui genemb nameit tri zam kig ér charnél. Goarnamb ind aveit en Nédeleg, er Malardé hag er Paskeu. Goudé, mar pinùikamb, ni e zigoareizo.
— Mât tré, e eilgonz Jannig. »
Jannig e larè « mât tré » d’héh Iehann é sigur diskoein dehon hé devoè reih komprennet é gonzeu. A--
