bamdé. Ni hor bo-ni eùé kafé er suhun-ma, ’man me Iehann? Ni hor bo ni kafé ha leah. Mé e gleuè laret, en déieu aral, ér poul, é vè reit kafé d’el léañnezi, seih pé eih kuéh bamdé. »
« O ! emé Iehann, rè vras é el lorhennad aveit bout kredet. Troein e hrehent de vout kafé, er geh merhed peur. Met ne vern ket. Pen dé ret kaout kafé, kavet e vo kafé. Klasket, prenet ha degaset genoh.
— En anderù-man, aben kaer, éh ein de glah anehn de di er ganiterù Oliù, aveit m’em ho hoar d’en dariù éraok en noz, ha ma vo gellet rein anehon d’hor hoer léañnéz Mari-Jann, aben a pe zegoého. »
Ne oè ket kaer disternet er véren, mah è Jannig de di er ganiterù Oliù ha hi de zispleg hé doéré pen-d’er-ben d’er varhadouréz :
« Me haniterù Oliù, sellet ’ta, é ta me hoér léañnéz Mari-Jann d’hor guélet. Ha chonjet é genein rein kafé dehi. Penaos é huerhes té er hafé, lo ?
— Guerhet e vè, emé en eil, a livreu, a hantér livreu, a gartronadeu, er ganiterù Jannig.
— Ia, lo ! pegement e uerhes-té el livr kafé ?
— Unek real, er ganiterù Jannig.
— Ia, lo ! paod mat é ma kiroh eget en amonen. Barh er marhad devéhan, me Iehann-mé n’en devoè bet nameit huézek blank aveit me hani. Pegement e uerhes-té en hantér livr ?
— Huéh real, er ganiterù Jannig.
— Ia, lo ! rè gir e vo hoah en hantér livr aveidonn-mé. Ne gemérein nameit ur hartronad. De begement é saùo me zreu ?
5
