mal nameitè. Ne vern émen é kavein kerklous pé guel éget er beurkeh Jannig Beboér. »
Ha oeit Iehann, get bregeseu donjér, de glah un dous aral. Hag ean ha degoéhet get ur plah deulinet doh ur fetan, é turel, én deur, flahadeu ha dornadeu bled hag é houilal a galon. Ha Iehann oeit ha goulennet geti petra e hoallè dohti.
« Petra hran-mé aman ? emé hi dehon. Dal é hou teulagad, pe ne uélet ket… »
Iehann e uélè eroalh get deulagad é gorv ; met ne uélè ket get deulagad é spered, hag ataù é chomè ambah kaer de sellet dohti. Ha hi de zistill dehon :
« Ne uélet ket ? Hama, éh on é lakat é go, étré tuemmik ha minglik, étré blot ha kalet, èl m’é ma bet devizet dein. Laret dein mar bè pen d’er ré e ourhemen labourieu sord-man de dud fur ? Chetu rah tuchant taolet dein me forniad ér fetan ha tam ne galeta en toéz genein. Ataù é ma flist me zoéz, èl fouér. »
Ha hi troeit hé hein de Iehann ha de sourein de ouilal. Ha Iehann troeit é hani de vonet pelloh én ul laret :
« Ne gollein ket me amzér éh obér el léz de honnen. Un tammig é ma hani me Jannig ; diben é honnen dohtu. »
Ha Iehann tennet get é hent ha oeit barh én un ti, é sigur loskein ur hornad butum, ha kavet abarh ur plah éh obér krampoeh. Truhek é luskè hé labour monet geti.
Ha Iehann, aveit gouiet mar oè tuet de zerhel tiegeh, goulennet geti er getan, pé en eil, pé en dèrvet
