galant, en ur éañnein flour treu en tiegeh hag én ur aléj ur virén dru ha huek.
« Me merhig Jannig, éh an mé d’en overen-bred. Kampennet hui mat en treu aben ma tistroein endro get hou kalant, aveit ma vo koutant hou Iehann ahanoh. Koéret mat er glustreu… ; skubet mat léren en ti… ; golhet mat el lestri kegin… ; dariùet mat hou souben, aveit ma vo huek ha flour… ; tempset hi braù a pe vo er hourz… ; ne souret ket rè ar en tan a pe vo é berù… ; groeit nezé kentoh tan bihan aveit ma vitoñno d’en huékan. »
Ha oeit er vam ha lézet hé Jannig ardro en tiegeh. Braùik braù é ma bet oeit un herrad en treu get Jannig. Kol e hra hé fen get mitoñnereh hé fotarnad souben. Ha hi de zispleg dohti héh unan :
« Chetu mé é vonet de vourdein a pen don bet deit, kredan, de ben tré ha tré ha difistur a ol en treu gourhemennet dein get me mam. Ia, braù éh onn deit getè beta bremen hag éh an de vourdein ; rak penaos en diaol é tein-mé de ben a lakat me souben de vitoñnein ? Chetu-mé ohpen un ériad é chonjal penaos é vè groeit en treu-sé ha ne uélan ket ataù guel breman… Na petra éh a me galant Iehann de chonjal ahanonn-mé, ha de laret ar me lerh, ma ne vè ket mitoñnet me souben ?
O men Doué ! Men Doué !… Mar kollan men galant, hed mem buhé éh ouilein. »
Ha Jannig azéet ar en uéled de ouilal, hé fen geti étré hé deu zorn. Kent pèl goudé é saill un targah étalti d’obér « titich » doh en tan ha « ronron » doh
4