A Iehann ha Jannig é konz er sorbien. Nitra, pé ataù nitra muioh eget distér dra, ne lar anehè barh en amzér ma oent bugalé ha kren-dudigeu.
Laret anehè éh oent bugalé ou zad hag ou mam e zo displeg pen-der-ben er péh e ouiér reih diarnehè d’er saléad-sé. Merhat ou iouankiz nen dé ket bet dishaval doh hani er ré aral. Mé ataù n’er gouian ket ha ne dorrein ket me fen aveit anaùout hiroh. Hag aben é krogan é amzér ou ziegereh brudetoh pé brudet.
Kentéh èl m’é ma bet Iehann kroget én oèdeu bras, é ma saùet d’é ben er chonj de ziméein. Hoant bras e za dehon de briedein hag eun bras a fal gouchein.
Chetu perak é ma chomet ur bléad pé deu én arvar, de uélet penaos é troehezè en treu get merhed é gornad aveit diforh en hani e jaojè er guellan dohton.
Hag Iehann lakeit é chonj get Jannig. Mât e oè chonj Iehann de vout torret aben, rak hoanteit bras e oè get Jannig priedein ha ne chonjè ket én eun a fal gouchein. N’hé devoè kin doujans nameit a uélet Iehann é tistag azohti. Er havet e hrè difistur.
Iehann, ean, e gavè paod a dreuigeu kam én é Jannig. Laret e hrè anehi, dré beb taol : « Nen dé ket grons ag er ré « hanian » met « hanial » e hrei get en amzér. Nen dé ket hoah meit trihuéh vlé, kroget én hé nandek. Kavet e hran truhekoh egeti ; a oudé deu vlé n’em es bet kavet guel. »
Ha deit dé er guéleu aveitè ou deu.
Hag er vam, er suliad-sé, eraok monet d’en overen-bred, souret de ali hé merh klah en tu de blijout d’hé
