Ne vern, nen dé ket fal hou treu a pe hoarh er merhed genoh.
Ha oeit Mab Azen d’ur pardon aral, ur fichedad lagadeu ronsed, éhen, buohed, deved, iér… geton hag ean oeit én ur baré merhed hag ean de hoarhet dohtè ha de zeviz : « Kaer é hiziù » en ur durel ul lagad jao ar er plah ; « glaù e hra hiziù » en ur voutein ul lagad éjon ar en aral ; « braù é en amzér, met é ma en é bés en ur vannein lagadeu iér ar en dervet ; « kaer é doRnein, braù é en éd, aùél e zo » ha chetu ul lagad lé é vellat é barlen er bedervet ; ha « treu aral elsé » ha chetu ul lagad buoh é kapot er bempvet. Derhel e hra Mab Azen d’obér é ardeu tré beta m’éma gouliet dehon é fichedad lagadeu.
Biskoah d’en hoarh ha d’er skrignereh e oé bet geton. Merh erbet nen dé bet deit de laret dehon : « Hoanteit é genein diméein deoh. » Ha distroeit Mab Azen d’er gér.
— Me mabig peur, mât tré é hou treuigeu. Ar uellat éh ant genoh ; guel der uel é laket hui er merhed de hoarhet. Donet e hrei, en déieu-men, unan benak anehè d’hou kavet ha de laret deoh : « Hoanteit é genein-mé bout pried deoh. »
Kerhet bremen, én atretan, de gas er seud de véz. »
El loñned, a pen dint distaget, nen dant de du erbet ; dilagadet int de Vab Azen aveit obér el léz d’er merhed iouank ! Térein e hra ru dohtè Mab Azen ha huchal e hra ar é vam donet de uélet petra e hoal doh el loñned éh obér en dal elsé.
Hag er vam de sellet dohtè ha de laret :
