dro d’er velin de glah ur pochadig bled dein d’obér krampoeh.
Ha oeit Mab Azen én hent é tanbléat én é veg : « Ur pochadig bled de me mam d’obér krampoeh. » Betag er velin é ma deit. Nitra n’en devoè kavet d’er spontein. Met ne oè ket hoah tapet dehon é bochadig bled d’obér krampoeh.
Ér velin, a pen dé oeit, ne gav dén erbet. Hag ean de vonet, peb eil taol, de zibun é zoéré ag ur velin d’un aral e drouzè é troein : « ur pochadig bled d’em mam d’obér krampoeh ? » Melin erbet ne rè dehon é bochadig bled.
Hag ean nezé oeit d’el len de dennein tokadeu deur de durel ar er molajeu hag ean d’ou diskarg é lagad er maen ridour.
Ha chetu é ma bet postet Mab Azen d’er gér, goah eget biskoah.
Goudé bout kleuet é zoéré, é vam e larè :
— Hui e rekezè bout gorteit ken ne vehè bet deit er mâlour d’en ti melin, me mabig peur.
— Ne ouien ket
— Na péh ur Mab Azen alkent ! Chetu n’hellein ket kaout bremen me fochadig bled d’obér krampoeh, rak téret é ru er melinér ha postet e vehen geton èl me mabig peur.
— Na più e « zivabazenno » en tad Mab Azen-men ?
Mam Mab Azen e zo é teviz doh hé mab.
