Ha Jako groeit èl ma oè bet laret dehon hag arlerh, éan koéniet mat, diazéet sonn ha kousket huek.
En trenoz é kav Jako é hoh astennet marù-mik ar en teil.
« En diaol ne vern, emé éan, éh an de gas ur jao genein, é léh me hoh. »
Ardro cher-noz é tégoéh barh én ur gér aral hag éan goulennet lojeris aveiton hag aveit é jao. Koéniein e hra ag en dibab, diazéein e hra sonn ha kousket e hra ag en huékan, pèl én dé, get er chonj é vehè bet fonaploh dehon obér hent ar é jao.
En trenoz, a pen da de glah é jao, é ma goulé er hreu. Er vateh e oè ret dehi monet d’er penhér én amén de gas er forniad ha d’hé lakat é go, en devoè golhedennet jao Jako hag er haset geti, é léh unan a ré hé mestr. Oeit e oè ronsed en tiegeh get er hoskor de suhellat.
« Mât, emé Jako, é kleuet en doéré, éh an de vonet arlerh er vatéh ha de zihuen me lod dohti. »
Degoéh e hra geti, un herrad benak arlerh, hé sah forniad ar ur vréh ha hi azéet ar un skaliér, é laret kaer get iouankiz aral. Ne oè ket jao erbet geti ; lézet hé devoè éan de vonet én hé raok, de dennein d’er gér, é unan pen.
« Mât, emé Jako, ne gollein ket pen-der-ben ; éh an d’hou kas genein é léh me jao. »
Hag ean penderèret er vatéh én hé sah forniad, hé sammet ar é souk hag éan d’obér hent.
D’en noz goudé éh oulennè lojeris aveiton hag aveit é sahad.
10
