klennet e oè ha korignein e hrè é holheden édanton.
Embér é ma é guirioné diholhedennet er jao ha Iann diskaret ar gein en hent pras.
« Un urisinérez é er voéz-sé, e chonj Iann. Abil é. Un dra vat e vehè dein monet d’héh aters a zivout me friedereh. Gellout e hra eùé gouiet un dra benak diar men doéré. »
Hag éan deit d’é havet hag héh aterset.
« Ha priedet e vein-mé, er Malardé-man ?
— Mar karet, emé er hroah.
— Mar karan ! A oudé dek vlé é karan diméein ha ne hran ket. Ne bried ket en neb e gar.
— Priedein e hra en neb e glask.
— Klah ne vè ket kavet. A uerso é klaskan-mé ha ne gavan ket.
— Ne vè koh botéz
Ne gav hé farréz.
— Bout on bet é kavet arlañné, met n’hé des ket kerhet. Ha kerhet e hrei er blé-man ? Ha diméet e vein er Malardé-man ?
— Mar ne varùet ket araok.
— Merùel araok ! N’on ket saùetoh. Guèl vehè deoh spézein dein pegours é varùein. Pegours é varùein-mé ? »
Hag er voéz, aveit diovér ag en atersour, é kleuet é jao é vrammet taol ar daol, oeit ha laret dehon : « Merùel e hreet arlerh trivet bram hou jao. »
Diaterset grons é Iann de gonzeu er hroah. Bout e oè bet é laret er uirioné dehon a zivout é ziholhe-
