Kant ha kant ha kant tra e gavè avelsé de atersal hiroh getè.
Fanchon, a pe n’hellè ket gouiet getè ar en hent, pen-der-ben, doéré ou moned ha doned, e glaskè hag e gavè kant digaré aveit monet betag er porh de gleuet éno en achimant : Overenneu e zo dehi de lakat ; neùéieu de rein, perhindedeu de anaùet en termén anehé ha kant digaré aral ar en ol.
Ret é bet de véléan en Toulplouz kizein fri Fanchon ha furat dehi. De ol héh aterseu ne eilgirezant dehi nameit « ia ! ia ! » en ur vonet get ou heni ha faseu du e vezè dalbeh ér porh doh hé gortoz ardran en or.
Fanchon ne vezè ket deitoh get béléan a dro ha tro ; ne fonnè ket dehi konz doh el lod brasan ar ou ronsed-hoarn ; hag er ré e vezè ar droed e « ia-iaè » dohti haval mat doh hé béléan hi.
Goal zivourus e oè bet goudézé bubégeh Fanchon. Kaer ha kaer hé devoè darempredein Garit Beg-Toul hag ol er Garited aral, ne gavè ket tu de vourein én hé zi. Chetu perak kaer e vézè obér faseu koed dohti, ne gollè ket ataù kalon de glask pen de implé amzér pamdiek « Tuchentil » er porh.
Ur mitiniad, chetu é ma hi é houilar é barlen Garit Beg-Toul : « Men Doué, men Doué beniget alkent, Garit peur, lo ! chanjet é dohtu pen d’er « relizion ». Ne houian ket mui pé sord béléan hun es-ni bremen. Ne vè ket mui tu erbet de gonz dohtè na de houiet doéré erbet getè.
« Chetu, guélet em es en E. Person é tonet ag é borh,
