Bout e oè, én Argoed, ur person ha ne vourè ket dèbrein istr na kregad aral én é di. Ne gavé ket geton é hrent spleit d’en argant e vezè lakeit d’ou frenein.
Bout e oè dehon deu guré saùet ag en Arvor hag, en eskem dehon, e garé bras rah er hregad, bras ha bihan, mât pé divât.
Displijout bras e hré dehé chonj ou ferson. Laret e hrent en eil d’égilé :
« Ret é el lakat de zèbrein istr…
— El ma tèbr eùé é tiér er ré ral…
— Ou havet e hra huek ha mât…
— Dèbrein e hra anehè é tiér er ré ral… Ou havet mât e hra é guirioné. Sellet e hra doh en argant e vè ret dehon lakat de brenein anehè…
— É ma ret demb hoari un dro dehon, aveit el lakat de gredein é ma marhadmatoh ur pred kregad eget ur pred kig…
A pe vehé gellet el lakat de gredein é vehé gounid dohtè é vehé hoah guèl hun doéré…
— Nitra guiroh ! Met petra obér aveit disoh ?
— Chonjamb ha klaskamb. »
Hag ind, un herrad, chonjet ha klasket, ha kavet.
