En dén e droh é zeulagad ar é huérennad kafé hemb ou seùel diarnehi, ha chonjet mat e oè a zihoal a laret ur gir ohpen, aveit trohein fonnusoh en tabut.
Drouget é grons er hroah, doh en doéré, ha chetu hi, goudé hé brunellereh, é vléjal hag e houilar, ma tapen hé dareu én hé zasad kafé. Difronkal e hra embér èl ur hroèdurig.
Hag ean, souret en druhé d’é galon, ha laret, aveit torrein hé halonad :
— Trohamb d’er bèran, er voéz, ha lakamb é ma er hafé tuem ha tuem berùidant.
Ne oè ket hoah kouchet guel er heh dén. Delahein e hra arnehon selleu téret. Ha hi de huibañnal én é ziskoharn :
— Nen dé na tuem, na berùidant !
Hag en dén saùet édan é huéh kafé ha oeit de valé.
Avelsé e rekezè bout bet groeit a getan : nebetoh a ardeu e vehé bet get é Jannig.
Truhé Doué ! diméet hui hoah, pautred !
