mes poend eo dach, Louis, retorn[ed] prontamand
rac souden evou fin (do) pedereur voairnugant ;
(a)man ne vech (qued ary) ous an or dan eur a dar momed,[1]
3140 eheind [ol] a hane a ne vech quen clasqued ;[2]
retorned voair o quis, no pou ofans a bed,
ne neus peloch voairnoch vely an drouc spered ;
po quelouind o tremen, e redouind [pront] da choaich ;
dre ase (e)tremened, mes no pou neb outrag ;[3]
3145 a parifed er bed, beed bepred defy,
en an(o) Doue o ped(an), ne deud quen da behin.[4]
Tad santel, me (o ped ac a) gare goud [ebars] em halon
hac enf eman on mest bars er prosesion ?
Ja, dimb ehe visib, mes huy nen guelfed qued,[5]
3150 quen na veed maro a quita[e]d ar bed ;
a sesed a behin, pedet Doue bepred,
ben eun de hac eur bla, espered evoeled ;[6]
partied diustu, Louis, me o suply ;
ne daleed ne blech, asted en em rentin,
3155 rac an amser a bres, hac ar houls a dosta ;
Doue do conduou ! me ja da bartian.
O penedicsion, tad santel, a houlan,
hac er memes jstand ehan da bartian.
Doue do pinigou, a me a ra yue ;
3160 adieu eta, Louis, quen a vou goude se !
Louis er rout. Scene.
Doue bras, jnmortel, chetu me (e)n em rented,
en tal ar pond sclasen ; [o] sicour, men o ped ;
- ↑ ma na vec’h ari eus an or er guir momet C.
- ↑ e c’hefont ac’hane C.
- ↑ dre ar memes plasou e A. retornet dre aze C.
- ↑ doed A. m’ho ped, en han Doue C.
- ↑ Ia dimp eo visibl C.
- ↑ C’est le délai ordinaire dans les légendes. A. Le Braz, La Légende de la mort chez les Bretons armoricains, t. I, p. 193.
- ↑ a rar A.