N’en doé hoah Jobib meit pear blé
A pe hras, kroédur diaviz,
Er chonj d’hobér un dro balé
Betag bro kaer er Baradouiz.
Ag er Baradouiz na liés
E vam en doé konzet dehou !
Er Mabig Jézus, er Huerhiéz
Hag éled e huélér énou.
Enou éhes ur han bourus
El ne gleùér ket ar en doar,
Enou é vér ataù eurus
E kreiz ur leuiné hemb par.
Ha deit é kalon er hroédur
En hoant de huélet er vro-sé
E mén n’en des meit plijadur,
E men n’en des meit leùiné.
Mès bro en Nean e zou d’er lué,
Ihuél én tu ral d’er hogus.
Penaus arriù kent ihuél-sé ?
Penaus arríù étal Jézus ?
Duhont mannéieu Kistinig,
E huél dirak é zeulegad ;
Seblantein e hrant de Jobig
Touchein en Nean, eit laret mat.
Més chetu en hent, emé ean,
O ia, bremen é huélan spis ;
Duhont é hès un toul bihan
Aveit disoh ér Baradouiz.
En hiaul é vonet de guhet
Ar er mannéieu e zichen ;
Braù e oent nezé de huélet
Goleit a splandér pen-der-ben.
Ha Jobig eit monet dehé
E drèz er lanneu, er parkeu ;
Mes bihannat e hra en dé
Ha pèl é hoah er mañnéieu.
Er hroèdur ben un herradig
E gav Fanchon a Gerdangi :
« D’émen é hes té, me lobig,
Chom genein amen, e lar hi. »
« O pas, é han d’er Baradouiz »
E reskond abén er pautrig,
Ha ean e zisko get é viz
Mañnéieu ihuél Kistinig.
« Distro d’er gér, emé Fanchon,
Erauk ma vou en noz arriù,
Ha te zei arhoah, me mignon,
Rak cherret é en nor hiniù. »
Chomet e oé beunek Jobig,
Mès el ur vam lan a zoustér,
Fanchon e grog en é zornig
Aveit er has éndro d’er gér.
Pad ma oé Jobig é valé,
E vam néhanset muioh-mui,
A bep tu d’er gér er hlaské
Hagé kement korn ag en ti
Na braset joé eit hé halon
Pe huél tuchant é park-er-hoed
Jobig é tonet get Fanchon
Divaheign ha lan a iéhed !
Jobig e zou deit a houdé
De vout beleg el hur Salvér
Ha bremen é labour bamdé
Eit digor en Nean d’é vredér.
Groeit, o Jézus lan a druhé,
Pe vou Jobig oeit ag er bed,
Groeit ma ne gavou ket nezé
Hou paradouiz dehou chéret ! »
|
