Bourapted en tiegeh/Kemenér ha falhour
Chetu ur ribarden digoéhet én amzér ne oè ket hoah kollet ou dent d’er iér. Na bout é ma goal goh, n’en des silet abarh en distéran geu meit ha ne vehé marsé ur girig pé deu.
Kemenér ha falhour e oè degoéhet, ur memb dé, é Kerlavreg, èl ma huélér, mar a huéh, en doéré ar er mézeu. Èl ma jaujè doh labour en deu vechérour, éh oè er falhour ér prad hag er hemenér én ti.
Ar er bank, étal en uéled, é ma bet Maudé en Nadoé doh um dorchennein é sigur divaùein é vizied. Adal m’é ma deit én ti é ma bet é klem ag er rèuen strèuet ar er stankenneu :
« Un tammig rèu e zo bet doh er mitin ; un tammig é ma baùet mem bizied. Doh groéz en tan e teliant liantat béañnoh eget ér mèz. Éh an de chom én ti é léh monet d’er repér édan er gué :
Bizied divaù d’er hemenér.
E vè é zeùeh pé en hantér. »
Ne oè nameit geu é konzeu er hemenér ; ne oè ket
na rèu ar er stankenneu na baùoni ar é vizied. Er huirioné :
fallein e hré dehon gouiet pé sord bouid e
vehé bet aléjet d’er falhour ha klah en tu de dapout
é lod mar gellezè.
Er vestréz ne sel ket perhuéhoh doh konzeu er hemenér, na ne glah ket gouiet mar dint guir pé geu. Bourein e hra kentoh doh ou hleuet.
« Chetu, » e chonjè hi, « ur hemenér hoanteit geton digol é hantér mitiniad kollet ; ar en devéhat grons é ma é tispleg é dorchen. Lusket é geton ahoel dihoal doh er flod a dréhein arnehon. Mât em es groeit chanj a rumad kemenérion. Breinerion bouid e oè er ré aral ha ne hounient ket anehè ou hreuen nag ou ioud, é tèbrein ou amzér én ur huéhein ar ou dehorn doh lost en ti-tan. Ne oè ket très get Maudé de vout ur laer bouid. Guir é é ma
Bizied divaù er hemenér
É zeùeh pé en hantér. »
Dré hir obér er chonjeu-sé ha konz, dré pep diù huéh, a zoéréieu er hornad, er vestréz en um laka de aléj adlein d’er falhour ha lein d’er hemenér, de frintein uieu d’er hetan ha de verùein leah amonen d’en eil.
Karein e hré Maudé er leah-ribot ; guel e vezè neoah geton uieu. Divouret e hra tré é huélet ardeu er gegineréz. Ne oè ket a fari : Dehon éh oè er leah berùet ha d’er falhour er frintaden uieu. Ne vè ket dén én arvar a houiet é ma ret druat piroñnen er falhour de zarbarein doh é labour kalet. Un trok e oè ret obér ; er leah ribot d’er falhour hag en uieu d’er hemenér. Ha ean ar el labour.
Laret e hra Maudé dré gaer d’er vestréz : « Seblant banùéz e zo genoh er mitin-men, er vestréz. Donet e hra marsé kouvierion d’hou pedein d’ur chervad benak. Bremen é vo tosteit deoh : é ma hou merhed é krog en ou ment ! »
— Naren, Maudé keh, ne vè ket hoar d’er hourz-men d’obér banùézeu. Rè e sour el labour arnomb. D’er falhour éh aléjan adlein. De labour start é jauj bouid sonn.
— Guir e laret, er vestréz. Più e zo é falhat genoh ?
— Kireg en Huildoar.
— Ur gounideg ag en dibab. Éh oè dilun ér Poulfang ar un dro genein. Un deùeharad bras en doè falhet d’é zeùeh, e larè er vestréz dein, ha touzet ber.
Met, er vestréz, ne reket ket en anaùet. Ne zèbr ket uieu anehon. Dilun é ma bet ret de vestréz er Poulfang donet d’er gér, get héh uieu frintet, aveit berùein dehon leah amonen e gar drest en ol.
— Sankrampoeh ar sankrampoeh ! na petra hrein-mé get me uieu ? N’hellein ket ou lakat éndro én ou hlor.
— Petra obér getè, er vestréz ! Un trok ha nitra kin, un trok. Kaset de Hireg me chudellad leah berùet mé ha lézet hui genein-mé é uieu ean hag elsé nen dei nitra de gol.
— Guir e laret, keh dén.
Elsé éh oè bet groeit.
Kentéh bet er vestréz deit d’er prad, chetu hé doh en um zigareein a vout ken devéhat de zegas é adlein d’er falhour ha de zeviz a zivout er péh e oè bet ret dehi obér aveit monet béañnoh, goudé dehi bout kleuet doéré Maudé en Nadoé.
Cheleu a hra Kireg doéré er vestréz hemb difronkal. Seùel e hrè neoah ongen ha droug d’é galon, ha klask e hra en é ben un dro kam de dennein d’er sklouf kemenér. Kavet e hra. Hag ean de zeviz d’é dro.
— Un dén ag en dibab é Maudé. Ne vo ket kavet par mechérour dehon. N’en des ket guel trohour egeton, na guel darampantour, na guel nedennour, na guel kamennour. Péhed é m’é ma téchet d’ur hlenùed spontus. Spontus aveiton hag aveit er réral… Ia, er vestréz, donet e hra dehon èl de benfollein ha de zantein get é hoahadeu, èl ur hi klanù. Get grès vat en Eutru Doué, é hellér gouiet pegours é ta é remorchadeu dehon ha petra e zo mât de huellat dehon.
Soéhet ha seahet é er vestréz de zevizeu er falhour hag erbedein e hra Kireg de zispleg reihoh ha splannoh azivout klenùed Maudé. Ha ean kandalhet de dennein é ribarden : « Spis é huélan, er vestréz, ne anaùet ket klenùed Maudé. N’en des ket kredet, adal en dé ketan m’é ta de hrouiad d’hou ti, deviz deoh diar é glenùed. En obér e hrei un dé benak ha kent pèl.
« Mar ne farian ket, mé e larehè é ma bet skoeit dilun ér Poulfang. Mé e gred en devout guélet er vlaz a gement-sé érauk donet get me hent.
« Mar dé guir en doéré ha kredein e hran nen dé ket ur geu é, bout e zo dehon, en é rauk, un droiadig amzér gaer. D’el liésan ne sour é zroug arnehon nameit sel pemzek té. Chetu perak n’en des ket hoah, hiziù, displéget gir erbet azivout é glenùed, na konzet ag en treu e jauj bout groeit aveit en torrein, pé ataù aveit en habaskat, hag eùé aveit dihoal doh er heh dén a obér droug dehon ha d’er réral. De zihoal e zo neoah.
« Hama, er vestréz, éh an de laret deoh a hiziù en treu e laro ean un dé benak ha kent pèl.
« Dantein e hra, én é gohadeu, èl er chas klanù. Gouiet e hrér e saùant dehon a p’er guélet é pilat get é arzorn é graùeu ar ben é hlin.
« Mâl bras é dihoal dohton a p’um laka de chakein é érioñneu. Nezé é ma ret, hemb dihostal ur gir na hemb kol amzér, aveit habaskat pé torrein é gohad, aveit parrat dohton a zantein én dro dehon, nezé é ma mâl ha mât er bahatat get un drezen, beta ken e daùo anehon é unan édan en tauleu. Klenùed divourus, remed seahus… »
Ha Kireg taùet en ul lézel er vestréz spontet ha seahet d’é ribarden. Distroein e hra mestréz Kerlavreg d’hé hent, arlerh bout trugèrékeit er falhour, a galon, hag arlerh bout grateit sellet mat doh é ardeu.
Ardro kreisté é tevalè Maudé get minoten Kerlavreg d’en ivarh én ur gammein d’un tu hag én ur sourgammein d’en tural, hemb dizoarein troed erbet hag é termal hemb dihan.
Kireg, doh er guélet, e anaù penaus é ma torret é
ribarden ar gein dèbrour é frintaden uieu. Ha ean
d’en dejañnal :
— Hola, Maudé keh ! klanùeit oh enta. Petra e zo degoéhet genoh ?
— Klanùeit ! Nen don ket, Kireg peur. Lahet ne laran ket. Folleit é mestréz Kerlavreg, folleit tré ha grons.
A houdé houh adlein n’hé des groeit nameit sellet a dakot dohein, ha tuchant, én un taul, é ma deit arnonn aveit mem bahatat èl ur beuin e iér de zigrohennein.
Ur skoharn dein e zo distaget ; mâlet é me horv ; draillet men divréh ; brèuet men diùhar. Diléhet é men goug é torimellat aziar er bank aveit dihoal doh héh astellereh. Ne houian ket penaus nen dé ket feutet me fen édan en tauleu…
Follet é mestréz Kerlavreg, Kireg peur ! Sellet hui mar dé mât deoh dihoal dohti. Kenevo deoh. Ne vein ket mui kin koèdateit amen, mar disohan hemb merùel…
Er falhour é unan : « Ne vè sklouf ha ne gav é hoalh a frintadenneu. Hani Maudé e zo ag er ré tempsetan !